در فضای مرده ی این خاک خون آلود

               شعر هم دیگر نمی آید به کار ما

              با وجود این تفنگ و دشنه و باروت

           جز نفاق و جز خزان ،چیزی نمی آید نثارما

               من نمی خواهم به طراوت

              که در پوست برگ جاریست،بخندم

                  و بگویم :اینها همه پوچ است

                 همه بازیست،همه هیچ است

    ونمی خواهم، زندگانی،هستی کاغذ،شود انکار

           ودرونم را بخشکانم از سرودن،فکربودن

           وباز این زمزمه ی "نفست ممنوع است"

                      در درونم،بشود تکرار

                و وجودم را بزند آتش،هربار

             من نه ققنوس زمانم،نه منجی عدالت

                  نه درگیر ریاضت،نه سیاست

              من که یک انسانم و هوا می خواهم

                     و تنفس و آزادی ابراز

                بوی خفقان می دهد این راز

 که ساکت باش و ممنون و موافق باش و سرباز